| در شب هاي ماه رمضان پس از نماز و افطار عده اي از پسران نوجوان در دسته هاي چند نفري به در خانه هاي مردم به ويژه توانگران رفته و به اميد گرفتن انعام ( تنقلات و یا وجه نقد) اشعاري خاص مي خواندند كه در اصطلاح محلي به آن رمضاني مي گفتند به اين ترتيب به جلوي درب هر خانه كه مي رسيدند براي اينكه مطمئن شوند كسي در خانه هست يا نه يك نفر از بچه ها كه او را با عنوان استاد برگزيده اند با صداي بلند مي گفت رَمِزُاْني مارْ وَاْ مِدِيْ يا وَرْ خُانِمْدِ ـه «رمضاني ما را مي دهيد يا بخوانيمش ». اگر در خانه كسي بود و چيزي به آنها مي داد به درب خانه ديگر مي رفتند وگرنه اگر احساس مي كردند كسي در خانه هست و جوابي نمي دهند خواندن رمضاني را آغاز مي كردند. ابتدا استاد يك مقدمه و دعايي مي خواند و شاگردان بعد از هر جمله او مي گفتند آمين و يادي از حضرت محمد (ص) و حضرت علي (ع) مي كردند و رباعي هايي در مرثيه ائمه اطهار مي خواند.
رَمِزُاْ يا رَبْ ، يارَبْ رَمِزُاْ remazo ya rab ya rab remazo رمضان يار ب ، يارب رمضان َرمِزُاْ اُ اْمه خُش نُاْمِ خُدا remazo ome xos nome xoda رمضان آمد خوش نام خدا این مراسم با شماره 811 در فهرست میراث معنوی (ناملموس) کشور به ثبت رسیده است.
|