بنا بر روايات تاريخي ديوارهاي قلعه در زمان زمامداري كاظم خان در هنگامي كه نادرشاه افشار برايران حكومت ميراند و قاينات نيز تحت سيطره اسماعيل خان خزيمه بود پايه ريزي شد و بعدها در زمان حاكميت محمدرضا خان دوم مشهور به سرهنگ مقارن با حكومت امير علم خان پدر شوكت الملك و جداسدالله علم حدود اواخر دوره زنديه ابنيه و فضاهاي داخلي ان به فراخور نياز گسترش يافت.
بنابر ويژگيهاي قلعه به لحاظ فرم معماري ساختار آن را به تقليد از قلاع اروپايي مينماياند كه در گذشته از چهارچوب با حصارهاي طبيعي چون «كواب» و «شاهرود» دينه ميل، متصل و محافظت مي شده است. از ديگر مواقع طبيعي اين قلعه كانالها و چشمههاي چهل دختر در جنوب قلعه بوده است. درب سنگي قلعه از داخل توسط سنگهايي كه در ديوار و زمين ثابت بوده در سنگ اصلي زبانه گرديده و درب قلعه را از جابجايي حفاظت مينموده است. در اطراف حصار گلي قلعه كه امروزه بر اثر فرسايش ارتفاع آن كاسته شده است برجهايي استوانه شكل بنا گشته كه قاعده اين استوانه از راس آن بدليل ايجاد تعادل برج عريضتر ميباشد. برجها علوه بر استحكام و پشت بند بودن براي حصار محل ايستادن نگهبانان و مدافعان قلعه نيز بوده است.