اصطخري در كتاب المسالك و الممالك، خوسف را با انشاء خوست اورده است ومقدسي نيز آن را با همين نام ذكر كرده. ابن حوقل در صوره الارض آنرا به صورت خوسب آورده است و آنرا نزديك خور ميداند . بارتولد در كتاب تذكره جغرافيايي ايران به آن نام خوسپ داده است.حمد الله مستوفي اولين كسي است كه در سال 740 هجري در كتاب نزهه القلوب نام كنوني خوسف را آورده است و درباره آن چنين مي گويد : (خوسف شهر كوچكي است و چند موضع توابع دارد و آب از رودخانه باشد و ديها را آب از كاريز باشد و آنجا همه نوع انتفاعي حاصل آيد). حافظ ابرو در مورد تعداد دهات و مزارع و موقعيت شهر خوسف چنين بيان مي دارد: (بيست قريه و صد مزرعه از توابع خوسف است كه بر كنار بيابان است و بر آن طرف بيابان حدود كرمان است. خبيص نواحي آن است و آن بيابان را بيابان لوت خوانند و در تابستان از آن موضع نمي توان گذشت. چهل فرسنگ در آن راه آب ندارد).منظر فرهنگی با مساحتی در حدود 500 هکتار تعداد زیادی بناهای تاریخی و فرهنگی را در خود جای داده است . آنچه در بررسی نخستین بافت قدیم خوسف جلب توجه میکند نحوه شکل گیری و توسعه بافت و عوامل موثر در این بافت است . بافت تاریخی خوسف از مهمترین بافت های خراسان بزرگ به شمار میرود . این بافت دارای بناهایی همچون مسجدجامع ، آب انبار ، خانه های تاریخی ، حسینسیه و مدارس علمیه است. 24 اثر تاریخی در این بافت در فهرست آثار ملی ثبت شده که شامل 14 خانه ،4 مسجد ، یک قلعه ، یک مدرسه علمیه ، دو آب انبار و دو آرامگاه میباشد.