اين بنا كه داراي كاربري مسكوني بوده است، داراي ويژگيهاي معماري ايراني كه هماهنگي كامل با خصوصيات اجتماعي، اعتقادي و جغرافيايي منطقه دارد، ميباشد. اين بنا به سبك درونگرايي و از عناصر معماري سنتي ايراني از قبيل ورودي، هشتي، دهليز، ايوان، شاهنشين، حياط و مطبخ ميباشد. ورود به داخل بنا از طريق يك سردر با طاق كليل امكانپذير است. پس از سردر ورودي، هشتي بنا قرار گرفته است.هشتي با نقشه هشت ضلعي است كه در 6 ضلع آن از طاقنما و در دو ضلع ديگر آن درگاههاي ارتباطي با ساير فضاهاي خانه تعبيه شده است. يكي از درگاههابه يك راهرو و سپس به حياط بنا مرتبط ميشود در دو طرف جنوب غرب و شمال غرب حياط دو ايوان و در ضلع شمال شرق يك طاقنماي بزرگ تعبيه شده است. ايوان ضلع شمال غرب و ملحقات آن از مهمترين بخشهاي آن محسوب ميشود. اين ايوان داراي طاقي با قوس جناغي ميباشد ایوان بزرگ داراي بيشترين تزئينات ميباشد كه از مهمترين آنها ميتوان به پنجرههاي مشبك گچي، تزئينات رسميبندي پوشش سقف، طاق و تويزهها و نقاشيهاي روي ديوارها اشاره كرد . بخاري ديواري اين بخش نيز از ويژگيهاي مهم آن به شمار مي رود به گونهاي كه داراي تزئينات پركار گچبري ميباشد. پوشش اين اطاق در دو انتها به صورت طاق و تويزه و در مركز گنبدي ميباشد.