پیکرک سنگی گَوَند

این پیکرک یک ایزدبانو یا الهه زن به صورت نشسته با دستان جمع شده روی زانو است که دارای کاربرد مذهبی بوده و در نوع خود برجسته است. جنس بدن آن از سنگ کُلُریت یا صابونی سیاه و جنس سر پیکره از کَلسیت سفید یا سنگ آهک است. بر دور گردن این پیکرک طرح شعاع های خورشید کنده شده که داخل آن با خطوط هاشور پرشده و بر روی بدنه این پیکرک نیز نقوش هندسی با خطوط هاشور کنده شده است. قدمت این اثر مربوط به دوره مفرغ متاخر یعنی بین سال‌های 2200 تا 1800 پیش از میلاد مسیح است. این پیکرک سنگی تحت عنوان «پیکرک سنگی گوند» در تاریخ 3/9/1398 به شماره 1431 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منطقه مرو در ترکمنستان و بلخ در افغانستان از مهمترین مراکز تمدنی عصر مفرغ جدید در شرق ایران هستند که نمونه های زیادی از این پیکرک در این محوطه‌ها کشف شده است. غالب این پیکرکها، دارای ویژگیهای مشترکی هستند. این پیکرکها همگی به حالت نشسته بوده و در اغلب آنها دستها به روی سینه جمع شده یا بر روی زانو قرار دارد. بدن پیکرک به صورت یکپارچه از سنگ صابون بـوده و همواره سر (شامل سر و گردن) و گاه دستها (از آرنج تا انگشتان) از جنس دیگر، معمولاً سنگ آهک یا مرمر، به صورت جدا گانه بـه بدنه اصلی متصل می شـود. سر پیکرک، کلاه گیس یا نوعی دستار دارد که جنس آن با جنس بدنه اصلی پیکرک (سنگ
صابون) یکسان است. لباسی که بر تن پیکرکها است دارای طرحهای هندسی منظم است. طرحی که بدن این پیکرک ها را پُر کرده، خطوطی هستند که معمولاً لوزیهایی را تشکیل داده کـه داخل این لوزی ها با خطوط راست دیگری پـُر شده است. در ایران، تا کنون دو نمونه از ایـن پیکرکها به دست آمده است؛ یکی در کریم آباد نیشابور و دیگری در گوند فردوس. هر دو پیکرک ازلحاظ جنس، شکل، فرم و تزئینات لباس شباهت فراوانی به سایر پیکرکهای مشابه و هم دورۀ خود دارد.
پیدا شدن این پیکرک در محوطه گوند فردوس نشان دهنده گسترش اشاعه و حضور این فرهنگ‌ها در این محوطه است.