این دوره که در عرضهای شمالی تر به عنوان میان سنگی نیز شناخته میشود بازه زمانی 20 هزار تا 12-10 هزار سال قبل را در بر میگیرد. در این دوره به مدد نوآوری در فناوری تولید ریزتیغه و انواع ابزارهای چندکاره نظیر ابزارهای هندسی، شاهد افزایش قابل توجه شکار حیوانات هستیم که عمده آنها از فاصله دور انجام میگرفتند. اختراع کمان در این دوره انقلابی بزرگ در ساخت سلاح به شمار میرفت. این سلاح به جوامع این امکان را میداد تا میزان رویارویی با حیوانات خطرناک را به حداقل رسانده و همچنین حجم شکار را افزایش دهند. علاوه بر این در رویاروییهای بین گروهی از آن به عنوان سلاحی کارگر برای غلبه بر یکدیگر استفاده نمایند. امری که در دورههای بعدتر نقشی کلیدی در جنگها ایفا کرد.
این دوره در ایران، دیرینگی نسبی از 20 هزار سال تا 10 هزار سال پیش را در بر می گیرد. مهمترین محوطه هایی که در خراسان جنوبی آثار این دوره در آن شناسایی شده و در موزه باستان شناسی استان به نمایش گذاشته شده است، محوطه دق جزیره در حد فاصل شهرستانهای سرایان و فردوس، محوطه مارکوه شهرستان فردوس، محوطه سیدک، بادامک و دوحصاران در شهرستان سرایان و محوطه دو حوضی شهرستان قاینات میباشند.
مهمترین ابزارهای سنگی این دوره در محوطههای خراسان جنوبی، شامل سنگ مادر لوالوا ، تیغه و تراشه لوالوا، سرنیزه، سرپیکان و خراشنده میباشد. از سنگ مادر برای ساخت و برداشت سایر ابزارهای سنگی از روی آن بهره میگرفتند. از سایر ابزارها برای شکار و در فرایند سلاخی گوشت شکار استفاده میشده است.
Audio Introduction: (Epipaleolithic)